Millî takım hepimizi geçen hafta sonunda hüsrana uğradı ve Paraguay'a daha ikinci dakikada yediği golle yenildi ve ikili averajla turnuvaya Haiti'den sonra veda ederken bu ikiliye en son Tunus katıldı.
Maçı öyle uzadı uzadıya yazmanın, anlatmanın durumu yok. Yönetimi, teknik heyeti ve futbolcularıyla turnuvaya hazırlanmadığını ortaya koydular!
BÖLÜM 2 - Liyakatsızlik, TFF Başkanı Ve Profesyonellik.
Futbol bir performans oyunudur ve istediğiniz sonucu alamasanız bile sporda genel olarak iyi bir performans ortaya koyduğunuz ama kaybettiğiniz oyunlardan sonra insanlar, rakibiniz bile olsalar size saygı duyarlar. Bu dünyanın her yerinde böyledir. Mesela 80'lerde Millî takım bazen 8 yiyordu İngiltere'den ama kimse oradaki futbolculara kızmıyordu nihayetinde takımın gücü buydu ama herkes elinden gelen mücadeleyi yapıyordu ve böyle olunca kişisel hatalara bile ses çıkmadı o zamanlar...
O zamanlardan bu zamanlara futbol profesyonelleştiği gibi büyük bir endüstri haline geldi. Artık transfer edilen futbolcuların saha içinde verebileceği performans kadar saha dışında da ürün geliri yahut daha çok seyirciyi tribüne getirir mi sorularıyla birlikte transfer ediliyor. Misal Türk Millî takımının "profesyonel" kaptanı Hakan Çalhanoğlu'na bakalım. Gurur duymuş takımla / performansla ama biz duyamadık kaldı ki geçmiş dönemde Trabzonspor ile ön sözleşme imzalamış, imza parası almış ama o parayı iade etmeden oynamak istemediği ve parayı da iade etmediği için dört ay futboldan men cezası aldı.
Gelelim liyakatsiz başkana; yine millî takım eşofmanları üstünde (Yahu bir takım elbise giysene, sporcu musun sen?) salladı durdu herkese ama sonuç ne? Bu başarısızlıkla ilgili öz eleştiri yaptı mı? Hayır ! Geçtim istifa etme erdemini falan. Sonuç başarı olmadan federasyonun (Federasyon özerk olduğu için buradaki prim ve masraflar bizim cebimizden çıkmıyor) kaynaklarından primleri futbolculara verdi, yetmedi bir de villa olayı var sit alanı üzerine yapılacakmış? İşte likayati olmadığı ve sporun içinden gelmediği için performansı bile ödüllendirmeyi bilmeyen bir başkan. Hoş kendisinin hakem tehdidi gibi konudan mütevellit sporun içinde olmaması gerek ama belirli bir zümreye yakın olunca dünler unutuluyor, bütün kapılar bugünlere, yarınlara açılıyor...
Sınıfta kalmış teknik heyet ve oyuncuların sürekli dillerine pelesenk ettikleri altmıştan fazla şut girişimi cümlesi ise çalışanların çalıştıkları şirketlere verdikleri emekle birebir kapışır: "Her gün onlarca iş yaptım, gece rüyamda bile çalıştım" yahu spor ve / veya iş dünyası sonuç ister. Paraguay gibi dikine hızlı gidersen, Amerika gibi önde boğucu pres yapıp iki maçta da ilk gollerini rakiplere kendi kalene attırırsan yahut Messi gibi yarım saate iki gol sıkıştırıp üçüncüsünü de sonradan atıp kenara çekilirsen rüyanda bile çalışmak ya da altmıştan fazla şut (Büyük çoğunluğu dağa taşa diye tabir edilen farklı şekilde auta) atmak zorunda kalmazsınız oyuncular ve çalışanlar...
İşte ikinci maç sonucu yeni getirilen (Bana göre doğru olan) ikili averaj kuralına göre elenip, en kötü takım sıfatını da alıp eve dönersiniz. Demek ki nitelikli ve nicelikli çalışmak bal yapmayan arı gibi çok çalışmaktan ve bütün duyguları öldüren hamasetten daha önemli...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder